Το Αγιωργίτικο φαίνεται να μπαίνει στον εικοστό πρώτο αιώνα, με φήμη και περγαμηνές. Γι' αυτό και ο αιώνας αυτός του επιφύλαξε μεγάλη πορεία, για την οποία θα χρειαζόταν όχι μία αλλά κύκλος ολόκληρος σχετικών άρθρων και ομιλιών.

Η κατασκευή του οινοποιείου «Χαριλάου» της «Εταιρεία Οίνων και Οινοπνευμάτων» το 1923-25, η δημιουργία του Οινοποιητικού Συνεταιρισμού το 1937, η ίδρυση του οινοποιείου Λαζόπουλου και δεκάδων μεταγενέστερων μικρών ή μεγαλύτερων οινοποιείων και ρακιντζιών, η προσαρμοσμένη στις ανάγκες της ερυθράς οινοποίησης τοπική μας αρχιτεκτονική, η διακίνηση του κρασιού εκτός συνόρων της περιοχής και της Χώρας, οι βραβεύσεις και διακρίσεις πολλών παραγωγών, ο καθορισμός της Ζώνης ΟΠΑΠ Νεμέας, τοπωνύμιά μας, όπως «Ληνοί», «Δραγασουρίτσα», που σημαίνει μικρή καλύβα αμπελιδεργάτη-δραγάτη, φύλακα των αμπελιών, οι χθεσινές και σημερινές αγιωργίτικες αμπελουργικές και οινικές επιδόσεις και διακρίσεις, οι σύγχρονοι Δρόμοι Κρασιού, οι φίλοι του αγιωργίτικου και της Νεμέας αποτελούν τεράστια κεφάλαιά μας που πρέπει να τα καταθέσουμε στην Τράπεζα της Ιστορίας, όπως κάνουν τόσες άλλες περιοχές της Ελλάδας και του κόσμου, για να προσθέσουμε, και μάλιστα με «καλλικρατική επάρκεια και επιδεξιότητα», στο κρασί μας υπεραξία από τους τόκους της διαχρονικής υπεραιωνόβιας τοπικής παράδοσης και κληρονομιάς.

Γιατί το Αγιωργίτικο:

Είναι κρασί θεόπεμπτο, του Διονύσου δώρο,
που ρέοντας στο μέλλον μας ανοίγει λεωφόρο
τ' Άη Γιώργη του δρακοφονιά έχει την ευλογία,
να ταξιδεύει τους θνητούς στου πότου τη μαγεία!