...Ενώ έλειχεν επιμελώς τα χείλη του, κατένευσεν εις σημείον ότι ο οίνος ήτο καλός. ...(Πράγματι) οι οίνοι του Αγίου Γεωργίου διακρίνονται δια τον ωραίον αυτών χρωματισμόν, το περιεχόμενον σάκχαρ και το φυσικόν οινόπνευμα. Σπάνιαι ιδιότητες του οίνου... (Φαίνεται ότι) ο θεός Διόνυσος ηυνόησεν εξαιρέτως την νεμεατικήν γήν. ...Οι νεμεάται παράγουσιν οίνον αντάξιον της αρίστης φήμης του».
Το απόσπασμα αυτό, γραμμένο σε γλώσσα εποχής, ανήκει στις «πελοποννησιακές εντυπώσεις και αναμνήσεις» του Σπυρίδωνος Παγανέλη ο οποίος, περιοδεύοντας «Πέραν του Ισθμού», ήρθε το 1885 από τις Μυκήνες στον τότε Άγιο Γεώργιο και αισθάνθηκε την ανάγκη να εκθειάσει το Αγιογεωργίτικο κρασί, που ως γεωγραφικός, τουλάχιστον, απόγονος του αρχαίου Φλιάσιου οίνου, αποτελεί μια διαχρονική αξία και πραγματικότητα που μας αφορά όλους.
O “φλιάσιος οίνος” της αρχαιότητας έγινε γνωστός λόγω της ευρείας κατανάλωσής του στους αρχαίους Νέμεους Αγώνες, στους οποίους συνέρρεαν πλήθη ανθρώπων από διάφορες περιοχές, Δυστυχώς αρχαιολογικά ευρήματα που να παρέχουν πληροφορίες για το αρχαίο οινικό παρελθόν σπανίζουν. Αυτό μπορεί να αποδοθεί στο περιορισμένο των ανασκαφών στο φλιάσιο πεδίο και στις καταστροφές αρχαίων κατασκευών και εγκαταστάσεων που προκαλούνται τόσο με ανεξέλεγκτες βαθειές αρόσεις όσο και με την αρχαιοθηρία. Υπάρχουν όμως επαρκή αρχαιολογικά τεκμήρια που επιτρέπουν το συμπέρασμα ότι η ανθρώπινη ζωή, και συνεπώς και οι πατρογονικές παραγωγικές δραστηριότητες, συνεχίστηκαν στον αρχαίο Φλιούντα μέχρι και τη μέση βυζαντινή περίοδο.
Κάποιοι μάλιστα τοποθετούν εκεί την έδρα της Επισκοπής Πολυφέγγους, που διαδέχθηκε ονοματολογικά την Επισκοπή Φλίου. Φαίνεται πως στις αρχές της ύστερης βυζαντινής εποχής, σε δύσκολες μάλλον στιγμές, οι κάτοικοι αποσύρθηκαν για μεγαλύτερη ασφάλεια στο Πολύφεγγο, το οποίο με την καινούργια τότε κώμη Άγιο Γεώργιο, αποτέλεσαν δίδυμο οικισμό κάτω πόλης και φρουρίου, όπως η Κόρινθος με τον Ακροκόρινθο. Περί τα μέσα του 14ου αιώνα, ο Άγιος Γεώργιος ήταν ένα από τα κέντρα όπου συγκεντρώνονταν οι φόροι του φραγκικού πριγκηπάτου της Αχαΐας. Αυτό ασφαλώς δικαιολογεί τη σκέψη ότι το δίδυμο Αγίου Γεωργίου-Πολυφέγγους συνέχιζε εκείνη την εποχή να αποτελεί οικιστικό και παραγωγικό σημείο αναφοράς της περιοχής, όπως στην αρχαιότητα ήταν ο οινοφόρος Φλιούς, «η του Διονύσου θεοτίματος πόλις», όπως τον αποκαλεί ο ποιητής Βακχυλίδης.
Μετά την καταστροφή του Πολυφέγγους από το Μωάμεθ Β΄ τον Πορθητή το 1458, το όνομα του Πολυφέγγους φαίνεται να παραμένει μόνο στην Επισκοπή και στο βουνό, το δε όνομα του Αγίου Γεωργίου στον κάτω οικισμό και εξ αυτού, εκ των υστέρων, στο εξαιρετικό προϊόν της περιοχής, το μαύρο σταφύλι και τον μέλανα οίνο της. Κατά καιρούς το αγιωργίτικο όνομα του τοπικού κρασιού θεωρήθηκε ότι προέρχεται από το μικρό εκκλησάκι του Αη Γιώργη, το οποίο όμως χρονολογείται ως μεταβυζαντινό και επομένως η εμφάνιση του είναι μεταγενέστερη εκείνης του οικισμού του Αγίου Γεωργίου.
